Sinds anderhalf jaar wonen Loes en haar dochter Veere in hun rolstoelwoning in ’t Broek. Hier hebben ze, na een zware en onrustige periode, eindelijk een stabiele basis gevonden waar Veere vrij kan spelen: “Als we op vakantie zijn, zegt ze na twee dagen: ‘ik wil naar huis.’”

Het vinden van een woning voor Loes en Veere volgde na een zware en onzekere periode. “Ik leefde altijd een vrij nomadisch bestaan: antikraak of in oppashuizen. Toen ik hoogzwanger was, paste ik met Veeres vader op een oude boerderij in Putten die in de verkoop stond.”

Maar na de geboorte van hun dochter brak een zware tijd aan. Bij de geboorte werd duidelijk dat Veere een zeldzame aandoening heeft, het caudaal regressie syndroom. Hierdoor kan ze niet zelfstandig staan, zitten of lopen. Als pasgeboren baby moest Veere meerdere operaties ondergaan. Thuis liep de stress hoog op en Loes en de vader van Veere besloten uit elkaar te gaan. “Dat was een heel heftige, pijnlijke tijd. Ik ben een community-mens, en was ineens een alleenstaande moeder met een zorgintensieve baby”.

Twee jaar geleden kwam daar nog een zorg bij: Loes en Veere woonden tijdelijk bij een woongemeenschap in Arnhem-Zuid, maar ook daar moesten ze weg: “We hadden nog twee weken voordat we eruit moesten.” Dankzij een flinke dosis geluk én een rolstoelindicatie kregen ze op het nippertje hun nieuwe huis toegewezen door Volkshuisvesting. “Dat was echt janken, zo mooi. Ik was altijd bezig met verhuizen. Nu voelde ik dat we eindelijk de stabiele basis zouden krijgen die ik mijn dochter zo graag wilde geven.”

Vrijheid en veiligheid
Anderhalf jaar geleden verhuisden ze, en die stap bleek een schot in de roos. “Dit huis biedt Veere een veilige en stimulerende omgeving waarin ze zich vrij kan voelen. Ze voelt dat er écht plek voor haar is. We hebben een badkamer en een speelkamer op de begane grond. Als ze er in de toekomst aan toe is, kan de speelkamer worden omgebouwd tot slaapkamer. Dan kan ze van haar eigen badkamer naar haar slaapkamer rollen."

“We hebben ook een bad. Dat is echt zalig voor haar benen, die vaak stijf aanvoelen. En Veere is ontzettend blij met de zandbak, daar speelt ze uren in. Het allerliefste wil ze gewoon thuis zijn en hier met alles spelen. Als we op vakantie zijn, zegt ze na twee dagen: ik wil naar huis.”

‘Als we op vakantie zijn, zegt ze na twee dagen: ik wil naar huis.’

Groene tuin
Zodra Loes de sleutels van haar huis kreeg, nam ze de tuin direct onder handen. “Ik heb 80 procent van de tegels eruit gewipt en veel planten en twee bomen geplant. Misschien is dat ook wel symbolisch: hier wilde ik iets in de grond stoppen dat écht wortelt. De tuin is een groene oase geworden, met een rond en breed pad, zodat mijn dochter overal goed kan komen met haar rolstoel. Ik kan het nauwelijks in woorden uitdrukken, maar ik ben zo dankbaar dat we deze woning hebben gekregen.”

Oproep: Loes zoekt nog een fijn oppasgezin met meerdere kinderen en avontuurlijke buitenruimte. Een plek waar Veere naast het stadsleven en een eenouderhuishouden ook een ander type leefomgeving kan ervaren. Alle tips zijn welkom! Mail naar loes.berkhout@gmail.com.

Foto’s door Linda Verweij.